Limetka.pl – Portal Finansowy
GENERAL ELECTRIC+11.000123
SONY INC+125.10
SAMSUNG-25.10
APPLE INC-125.10
MICROSOFT-1.0068
GOOGLE-5.00631
YAHOO-22.244
NASDAQ-25.10
ENVATO+25.10
MET CREATIVE+107.600
TOTAL-0.4350
TOYOTA-0.0007
SIEMENS+0.0069
ASELSAN-1.0015
DOW JONES-140
S&P 500-41
GLOBAL DOW REALTIME-13.42

Jaka jest procedura, gdy pracodawca nie płaci za ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracownika?

Posted on 0

Jednym z ważniejszych obowiązków pracodawcy jest zgłoszenie zatrudnionego do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego oraz płacenie za niego składek. Jeżeli nie wypełni tego obowiązku może ponieść karę w postaci grzywny, wpisu do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, a nawet ponieść odpowiedzialność karną.

Pracownik może systematycznie sprawdzać czy pracodawca odprowadza za niego składki do ZUS. Pracodawca ma bowiem obowiązek raz w roku informować o tym zatrudnionych, a na życzenie pracownika raz w miesiącu w formie pisemnej na formularzu ZUS RMUA lub na tzw. pasku z wynagrodzeniami. Każdy ubezpieczony ma także możliwość sprawdzenia stanu swoich ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych samodzielnie we właściwej jednostce ZUS.

W przypadku odkrycia nieprawidłowości ze strony pracodawcy, pierwszą rzeczą, jaką powinien zrobić pracownik jest złożenie do pracodawcy pisemnego wniosku o ich sprostowanie w ciągu 3 miesięcy od dnia dostarczenia informacji. Termin rozpatrzenia wniosku przez pracodawcę mija po 60 dniach od dnia jego otrzymania.

Identycznie wygląda to, gdy pracownik stwierdził, że dane zamieszczone na formularzu ZUS RMUA są sprzeczne z rzeczywistymi. Wówczas pracodawca ma mniej czasu, musi bowiem w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku skontrolować, czy przekazał do ZUS prawdziwe dane i powiadomić zatrudnionego o sposobie rozpatrzenia wniosku.

W wypadku, gdy pracodawca odmówi rozpatrzenia wniosku lub zakład zatrudniający osobę już nie istnieje, zainteresowany może złożyć reklamację w dowolnym oddziale ZUS. Forma takiej reklamacji jest dowolna, czyli oznacza to, że może być ona zgłoszona w na piśmie i przesłana pocztą, wysłana w formie elektronicznej lub zgłoszona telefonicznie wraz z podaniem danych pozwalających na identyfikację ubezpieczonego w systemie ZUS.

Zakład wszczyna wówczas postępowanie wyjaśniające, które musi zostać zakończone w ciągu 3 miesięcy, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 6 miesięcy od złożenia reklamacji.

Za nieopłacone terminowo składki pracodawca musi uiścić obowiązkowe odsetki za opóźnienie. Ich wysokość stanowi 10 proc. w skali roku, przy czym nie są one doliczane, gdy ich wysokość jest niższa niż 6,60 zł. ZUS może też skierować wniosek do sądu o nałożenie kary pieniężnej wynoszącej nawet do 5 tys. zł.

Jeżeli nierzetelny pracodawca nadal odmawia odprowadzania składek, ZUS może rozpocząć postępowanie egzekucyjne oraz wystąpić do sądu o zabezpieczenie majątku płatnika, ogłoszenie jego upadłości, odebranie mu uprawnień do prowadzenia działalności czy wyłączenie z brania udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.

Ponadto, ZUS ma także prawo do skierowania wniosku o zamieszczenie danych pracodawcy w Rejestrze Dłużników Niewypłacalnych, a takie wpisy są wykreślane dopiero po upływie 10 lat.

Co więcej, jeżeli pracodawca nie płaci składek pracownika, istnieje możliwość wniesienia przez ZUS wniosku do prokuratury o podejrzeniu popełnienia wykroczenia naruszenia praw pracownika wynikających z ubezpieczenia społecznego. Taki wniosek może także złożyć sam zatrudniony, jako osoba pokrzywdzona.

Dodatkowo sprawą może zainteresować się Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadzając kontrolę w zakładzie pracy, w efekcie której inspektor pracy wyda decyzję, zastosuje wystąpienie, złoży powództwo lub nałoży karę grzywny.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Finanse, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo pracy, Ubezpieczenia, Wiadomości | Tagged , , , , , , ,

Jakie prawa ma pracownik w przypadku otrzymania nieskutecznego wypowiedzenia umowy o pracę?

Posted on 0

Pracownikowi, któremu pracodawca wypowiedział stosunek pracy przysługuje możliwość obrony swoich praw przed sądem. W zależności od okoliczności i formy umowy pracownik może wnioskować o stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia i przywrócenia do pracy lub odszkodowania.

Oprócz obowiązku zachowania wszystkich wymagań formalnych, pracodawca wypowiadający umowę powinien zamieścić w dokumencie pouczenie o przysługującym pracownikowi prawu odwołania się do sądu pracy, wraz ze wskazaniem terminu oraz adresu oddziału sądu, gdzie pracownik może wnieść pozew.

Pracownik, któremu wręczone zostało wypowiedzenie powinien zostać poinformowany o tym, że ma 7 dni od dnia otrzymania pisma wypowiadającego na wniesienie sprawy do sądu. W sytuacji rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia termin ten wynosi 14 dni od doręczenia powiadomienia lub wygaśnięcia umowy o pracę.

Niespełnienie jednego ze wskazanych wymogów nie oznacza, że wypowiedzenie będzie uznane jako bezskuteczne. W takiej sytuacji, sąd może określić od nowa termin wniesienia przez pracownika odwołania, jeśli spóźni się on ze złożeniem pozwu z przyczyn podważania zasadności zwolnienia.

Osoba, której w sposób niezgodny z prawem lub bezzasadnie wypowiedziano umowę o pracę na czas nieoznaczony, ma prawo domagać się uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach. Pierwsza opcja jest możliwa, gdy termin wypowiedzenia jeszcze trwa, a kontrakt nie został rozwiązany.

Jeśli umowa została rozwiązana, to pracownik może rościć w sądzie przywrócenia do pracy. W tym okresie powinien mieć wypłacane wynagrodzenie na czas pozostawania bez zatrudnienia, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące, a w sytuacji, gdy okres wypowiedzenia ma 3 miesiące, przysługuje mu wynagrodzenie 1- miesięczne. W określonych przypadkach obejmujących pracownice w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, osobie przysługuje wynagrodzenie za cały okres, w którym nie wykonuje obowiązków zawodowych.

Poszkodowany pracownik może także ubiegać się w sądzie o przyznanie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, przy czym kwota ta nie może być niższa niż płaca za okres wypowiedzenia.

W przypadku umów na czas określony, na czas świadczenia określonej pracy czy na okres próbny, osobie przysługuje jedynie prawo do kwestionowania przed sądem faktu, że wypowiedzenie umowy odbyło się z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych kontraktów.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo pracy, Wiadomości | Tagged , , , , , , , ,

Kiedy zatrudniony ma prawo do dodatku wyrównawczego?

Posted on 1

Dodatek wyrównawczy do pensji przysługuje tym pracownikom, którzy po przeniesieniu na inne stanowisko pracy będą mieli wypłacane niższe wynagrodzenie.  Komu w pierwszej kolejności należy się ta forma rekompensaty?

Precyzyjnie określone zostało to w Kodeksie pracy, gdzie przepisy wyraźnie wskazują osoby i sytuacje, w których dodatek powinien być wypłacany.

Prawo pracy zwłaszcza chroni kobiety w ciąży oraz matki karmiące. Pracownica w ciąży nie może pracować dłużej niż 8 godzin dziennie, ani godzinach nocnych. Jeżeli nie jest to możliwe pracodawca musi dostosować godziny pracy, a gdy nie jest to możliwe – przenieść zatrudnioną na inne stanowisko. Podobnie musi uczynić w przypadku prac szkodliwych lub szczególnie ciężkich. W sytuacji, gdy pracodawca nie może wywiązać się z tych warunków, wówczas musi zwolnić pracownicę ciężarną, jednak z zachowaniem prawa do dotychczasowej płacy.

W pozostałych przypadkach – zredukowania czasu pracy, zmiany warunków pracy oraz przejścia na inne stanowisko – pracownica ma prawo do dodatku wyrównawczego, pod warunkiem, że jej pensja uległa obniżeniu. Wysokość dodatku nie jest zależna od efektywności zatrudnionej na danym stanowisku.

Dodatek wyrównawczy do pensji przysługuje również pracownikowi, u którego wykryto objawy choroby zawodowej. W sytuacji, gdy lekarz sprawujący opiekę nad danym zakładem pracy stwierdzi u zatrudnionego objawy choroby zawodowej i wyda stosowne orzeczenie lekarskie, pracodawca ma obowiązek przenieść pracownika na inne stanowisko pracy, które nie naraża pracownika na działanie czynnika, który wywołał te objawy. Takie działanie powinno się odbyć w terminie i na okres wskazany przez lekarza.

Jeżeli zmiana stanowiska pracy wiąże się dla pracownika z niższym wynagrodzeniem, wówczas zatrudnionemu przysługuje dodatek wyrównawczy, który jednak nie może być realizowany dłużej niż 6 miesięcy.

Pracownika, który jest niezdolny do świadczenia dotychczasowej pracy, ponieważ uległ wypadkowi w pracy lub, u którego zdiagnozowano chorobę zawodową – pracodawca również musi przenieść do innej pracy. Praca ta musi być odpowiednia, a więc zgodna z posiadanymi przez pracownika umiejętnościami. Jeśli przeniesienie łączy się z obniżką płacy, zatrudnionemu przysługuje dodatek wyrównawczy, ale tak jak w powyżej opisanym przypadku – może on być wypłacany najdłużej przez 6 miesięcy.

Regulacje przewidują jeszcze dwie sytuacje, w których przysługuje wypłata dodatku wyrównawczego, są to:

– wypłata dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową na stanowiskach asesorów, aplikantów i sędziów sądów wojskowych, a także asesorów, aplikantów i prokuratorów wojskowych;

– przy zwolnieniach grupowych, na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Dodatek wyrównawczy szacowany jest na podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie nieświadczenia pracy oraz wynagrodzenia będącego podstawą obliczania rekompensat, odpraw, dodatków wyrównawczych do pensji i innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Finanse, Finanse osobiste, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo pracy, Wiadomości | Tagged , , , , , , , , , ,