Limetka.pl – Portal Finansowy
GENERAL ELECTRIC+11.000123
SONY INC+125.10
SAMSUNG-25.10
APPLE INC-125.10
MICROSOFT-1.0068
GOOGLE-5.00631
YAHOO-22.244
NASDAQ-25.10
ENVATO+25.10
MET CREATIVE+107.600
TOTAL-0.4350
TOYOTA-0.0007
SIEMENS+0.0069
ASELSAN-1.0015
DOW JONES-140
S&P 500-41
GLOBAL DOW REALTIME-13.42

Jaka jest procedura, gdy pracodawca nie płaci za ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracownika?

Posted on 0

Jednym z ważniejszych obowiązków pracodawcy jest zgłoszenie zatrudnionego do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego oraz płacenie za niego składek. Jeżeli nie wypełni tego obowiązku może ponieść karę w postaci grzywny, wpisu do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, a nawet ponieść odpowiedzialność karną.

Pracownik może systematycznie sprawdzać czy pracodawca odprowadza za niego składki do ZUS. Pracodawca ma bowiem obowiązek raz w roku informować o tym zatrudnionych, a na życzenie pracownika raz w miesiącu w formie pisemnej na formularzu ZUS RMUA lub na tzw. pasku z wynagrodzeniami. Każdy ubezpieczony ma także możliwość sprawdzenia stanu swoich ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych samodzielnie we właściwej jednostce ZUS.

W przypadku odkrycia nieprawidłowości ze strony pracodawcy, pierwszą rzeczą, jaką powinien zrobić pracownik jest złożenie do pracodawcy pisemnego wniosku o ich sprostowanie w ciągu 3 miesięcy od dnia dostarczenia informacji. Termin rozpatrzenia wniosku przez pracodawcę mija po 60 dniach od dnia jego otrzymania.

Identycznie wygląda to, gdy pracownik stwierdził, że dane zamieszczone na formularzu ZUS RMUA są sprzeczne z rzeczywistymi. Wówczas pracodawca ma mniej czasu, musi bowiem w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku skontrolować, czy przekazał do ZUS prawdziwe dane i powiadomić zatrudnionego o sposobie rozpatrzenia wniosku.

W wypadku, gdy pracodawca odmówi rozpatrzenia wniosku lub zakład zatrudniający osobę już nie istnieje, zainteresowany może złożyć reklamację w dowolnym oddziale ZUS. Forma takiej reklamacji jest dowolna, czyli oznacza to, że może być ona zgłoszona w na piśmie i przesłana pocztą, wysłana w formie elektronicznej lub zgłoszona telefonicznie wraz z podaniem danych pozwalających na identyfikację ubezpieczonego w systemie ZUS.

Zakład wszczyna wówczas postępowanie wyjaśniające, które musi zostać zakończone w ciągu 3 miesięcy, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 6 miesięcy od złożenia reklamacji.

Za nieopłacone terminowo składki pracodawca musi uiścić obowiązkowe odsetki za opóźnienie. Ich wysokość stanowi 10 proc. w skali roku, przy czym nie są one doliczane, gdy ich wysokość jest niższa niż 6,60 zł. ZUS może też skierować wniosek do sądu o nałożenie kary pieniężnej wynoszącej nawet do 5 tys. zł.

Jeżeli nierzetelny pracodawca nadal odmawia odprowadzania składek, ZUS może rozpocząć postępowanie egzekucyjne oraz wystąpić do sądu o zabezpieczenie majątku płatnika, ogłoszenie jego upadłości, odebranie mu uprawnień do prowadzenia działalności czy wyłączenie z brania udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.

Ponadto, ZUS ma także prawo do skierowania wniosku o zamieszczenie danych pracodawcy w Rejestrze Dłużników Niewypłacalnych, a takie wpisy są wykreślane dopiero po upływie 10 lat.

Co więcej, jeżeli pracodawca nie płaci składek pracownika, istnieje możliwość wniesienia przez ZUS wniosku do prokuratury o podejrzeniu popełnienia wykroczenia naruszenia praw pracownika wynikających z ubezpieczenia społecznego. Taki wniosek może także złożyć sam zatrudniony, jako osoba pokrzywdzona.

Dodatkowo sprawą może zainteresować się Państwowa Inspekcja Pracy przeprowadzając kontrolę w zakładzie pracy, w efekcie której inspektor pracy wyda decyzję, zastosuje wystąpienie, złoży powództwo lub nałoży karę grzywny.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Finanse, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo pracy, Ubezpieczenia, Wiadomości | Tagged , , , , , , ,

Jakie prawa ma pracownik w przypadku otrzymania nieskutecznego wypowiedzenia umowy o pracę?

Posted on 0

Pracownikowi, któremu pracodawca wypowiedział stosunek pracy przysługuje możliwość obrony swoich praw przed sądem. W zależności od okoliczności i formy umowy pracownik może wnioskować o stwierdzenie bezskuteczności wypowiedzenia i przywrócenia do pracy lub odszkodowania.

Oprócz obowiązku zachowania wszystkich wymagań formalnych, pracodawca wypowiadający umowę powinien zamieścić w dokumencie pouczenie o przysługującym pracownikowi prawu odwołania się do sądu pracy, wraz ze wskazaniem terminu oraz adresu oddziału sądu, gdzie pracownik może wnieść pozew.

Pracownik, któremu wręczone zostało wypowiedzenie powinien zostać poinformowany o tym, że ma 7 dni od dnia otrzymania pisma wypowiadającego na wniesienie sprawy do sądu. W sytuacji rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia termin ten wynosi 14 dni od doręczenia powiadomienia lub wygaśnięcia umowy o pracę.

Niespełnienie jednego ze wskazanych wymogów nie oznacza, że wypowiedzenie będzie uznane jako bezskuteczne. W takiej sytuacji, sąd może określić od nowa termin wniesienia przez pracownika odwołania, jeśli spóźni się on ze złożeniem pozwu z przyczyn podważania zasadności zwolnienia.

Osoba, której w sposób niezgodny z prawem lub bezzasadnie wypowiedziano umowę o pracę na czas nieoznaczony, ma prawo domagać się uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach. Pierwsza opcja jest możliwa, gdy termin wypowiedzenia jeszcze trwa, a kontrakt nie został rozwiązany.

Jeśli umowa została rozwiązana, to pracownik może rościć w sądzie przywrócenia do pracy. W tym okresie powinien mieć wypłacane wynagrodzenie na czas pozostawania bez zatrudnienia, nie dłużej jednak niż przez 2 miesiące, a w sytuacji, gdy okres wypowiedzenia ma 3 miesiące, przysługuje mu wynagrodzenie 1- miesięczne. W określonych przypadkach obejmujących pracownice w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, osobie przysługuje wynagrodzenie za cały okres, w którym nie wykonuje obowiązków zawodowych.

Poszkodowany pracownik może także ubiegać się w sądzie o przyznanie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, przy czym kwota ta nie może być niższa niż płaca za okres wypowiedzenia.

W przypadku umów na czas określony, na czas świadczenia określonej pracy czy na okres próbny, osobie przysługuje jedynie prawo do kwestionowania przed sądem faktu, że wypowiedzenie umowy odbyło się z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych kontraktów.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo pracy, Wiadomości | Tagged , , , , , , , ,

Jak podzielić nieruchomość mającą kilku właścicieli?

Posted on 0

W sytuacji, gdy po śmierci osoby współwłaścicielami nieruchomości zostaje kilku spadkobierców, mogą pojawić się sporne kwestie dotyczące sposobu zarządzania nieruchomością czy ponoszenia kosztów na nieruchomość wspólną. W takim przypadku brany pod uwagę jest także aspekt możliwości i sposobów zniesienia współwłasności nieruchomości.

Aby sprzedać taką nieruchomość wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Po zbyciu współwłaściciele dokonują podziału ceny uzyskanej ze sprzedaży zgodzie z udziałami, jakie mają we współwłasności nieruchomości. Jeżeli nie wszyscy współwłaściciele zgadzają się na sprzedaż, trzeba dokonać zniesienia współwłasności lub podziału spadku, gdy jest ona nabyta w drodze dziedziczenia.

Czynności te są możliwe dzięki zawarciu umowy w formie aktu notarialnego, jeżeli wszyscy współwłaściciele solidarnie zgadzają się, co do sposobu zniesienia współwłasności nieruchomości. Każdy z nich może złożyć w sądzie wniosek z proponowanym przez siebie sposobem zniesienia własności. Jeżeli współwłaściciele nie porozumieją się w kwestii zniesienia własności, wówczas mogą wejść na drogę sądową.

W przypadku, gdy jest to możliwe nieruchomość można podzielić na dwie lub więcej części. Wtedy każdy otrzyma swoją część nieruchomości, która będzie osobną własnością i każdy ze współwłaścicieli będzie mógł nią dysponować według własnego uznania. Możliwe różnice pomiędzy wysokością udziałów a przydzieloną częścią nieruchomości powinny być wyrównane dopłatami lub spłatami pomiędzy zainteresowanymi.

Jeżeli z powodów technicznych uczciwy podział nieruchomości nie jest możliwy, rozwiązaniem może być zapisanie nieruchomości na własność jednemu ze współwłaścicieli, który ma obowiązek spłaty pozostałych.

Jednak, gdy żaden ze współwłaścicieli nie wrazi zgody na przejęcie nieruchomości na własność i równocześnie współwłaściciele nie mogą znaleźć porozumienia, co do wspólnej sprzedaży nieruchomości na wolnym rynku, wówczas sąd zarządzi o jej sprzedaży na mocy przepisów kodeksu cywilnego o egzekucji nieruchomości. Suma uzyskana z tej sprzedaży, po odjęciu kosztów postępowania sądowego, zostanie rozdysponowana pomiędzy współwłaścicieli, według posiadanych przez nich udziałów we współwłasności.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Finanse, Nieruchomości, Polska, Prawo, Wiadomości | Tagged , , , , , , , , ,

Ministerstwo Finansów stworzy listę dłużników, na którą trafią podmioty nieregulujące zobowiązań publicznoprawnych

Posted on 0

Ministerstwo Finansów przygotowuje nowelizację ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z nowymi założeniami ma powstać Rejestr Dłużników Należności Publicznoprawnych, do którego będzie mógł trafić każdy podatnik, któremu grozi egzekucja administracyjna.

W Rejestrze będą znajdować się informacje o dłużnikach zalegających w opłacie podatków, ceł i należności określonych w Kodeksie karnym skarbowym. Założenia MF obejmują utworzenie publicznego rejestru, który będzie funkcjonował niezależnie od rejestrów dłużników obsługiwanych przez biura informacji gospodarczej. W nich znajdują się bowiem zaległości cywilnoprawne wynikające z niezapłaconych należności osób fizycznych względem firm i usługodawców.

W nowym rejestrze mają znaleźć się tylko długi wynikające z należności publicznoprawnych, czyli ściągane przez instytucje publicznoprawne. W pierwszej kolejności znajdą się tam należności względem fiskusa i organów celnych, których spłata jest już wymagana w oparciu o decyzje ostateczne, od których nie ma już odwołania. Złożenie skargi do sądu na decyzję stwierdzającą zaległość podatkową nie będzie wstrzymywało wpisu do rejestru.

Do rejestru zostaną wpisani automatycznie wszyscy podatnicy, którzy wobec jednego organu nie uregulowali należności o łącznej wartości ponad 500 zł i powstaną przesłanki co do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności.

Resort finansów proponuje, aby urząd zawiadamiał dłużnika o zagrożeniu wpisem do rejestru w formie pisemnej. Stosowne pismo będzie mogło zostać wysłane osobno lub załączone do wezwania doręczanego zanim wystawiony zostanie tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jeśli w trakcie 30 dni od doręczenia zawiadomienia dłużnik nie zapłaci należności, automatycznie znajdzie się na liście dłużników. Po uiszczeniu należności zostanie z niej od razu usunięty.

Resort wyjaśnia, iż celem utworzenia rejestru jest zachęcenie podatników, którzy nie zapłacili należności w terminie, do dobrowolnego ich regulowania, zanim rozpoczęta zostanie wobec nich egzekucja administracyjna. Umożliwi on również sprawdzenie wiarygodności finansowej kontrahentów firm. Ponadto, rejestr zmotywuje organy podatkowe i celne do przypominania swoim dłużnikom o konieczności zapłaty należności i ich egzekwowania.

Resort finansów nie podał dokładnej daty utworzenia rejestru, ale wszystko wskazuje na to, że nie stanie się to wcześniej niż po 1 stycznia przyszłego roku.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Finanse, Finanse osobiste, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Prawo podatkowe, Wiadomości | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Jak dłużnik lub wierzyciel mogą przeciwdziałać uchybieniom w trakcie postępowania egzekucyjnego?

Posted on 0

W obecnych czasach postępowanie egzekucyjne jest bardzo popularnym, aczkolwiek nie zawsze skutecznym sposobem na odzyskanie wierzytelności. W ramach postępowania, komornik dokonuje szeregu czynności: od samego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przez poszukiwanie majątku dłużnika, aż po odzyskanie wierzytelności. W trakcie przeprowadzenia ww. czynności często zdarzają się uchybienia.

Polskie postępowanie cywilne przewiduje możliwość przeciwdziałania uchybieniom w ramach postępowania egzekucyjnego m. in. poprzez tzw. skargę na czynności komornika.W dalszej treści artykułu zostaną przedstawione informacje szczegółowe dotyczące ww. instytucji.

Na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, w którego okręgu toczyłaby się egzekucja, bez względu na faktyczny wybór komornika dokonany przez wierzyciela. Skarga na czynności komornika jest dopuszczalna nie tylko w odniesieniu do czynności (facere), ale również do zaniechania przez komornika czynności do których (zdaniem skarżącego) był zobowiązany (non facere). Skargę może złożyć strona lub inna osoba, której prawa zostały przez czynności lub zaniechanie komornika naruszone bądź zagrożone.

 

Skarga na czynności komornika powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego (art. 126 w zw. z art. 13 § 2 KPC) oraz określać zaskarżoną czynność lub czynność, której zaniechano; powinna również zawierać wniosek o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności wraz z uzasadnieniem. Skarga może być również wniesiona w formie ustnej do protokołu (np. podczas licytacji komorniczej).

 

W § 4 art. 767 KPC zostały wskazane terminy do wniesienia skargi na czynności komornika, sposób obliczania ww. terminów został uzależniony od okoliczności stanowiących podstawę złożenia skargi i tak:

 

Skargę na działanie wnosi się do sądu w terminie tygodniowym od dnia czynności, gdy strona lub osoba, której prawo zostało przez czynność komornika naruszone bądź zagrożone, była przy czynności obecna lub była o jej terminie zawiadomiona; w innych wypadkach (poza opisanymi powyżej) – od dnia zawiadomienia o dokonaniu czynności strony lub osoby, której prawo zostało przez czynności komornika naruszone bądź zagrożone; w braku zawiadomienia – od dnia dowiedzenia się przez skarżącego o dokonanej czynności;

Skargę na zaniechanie wnosi się w terminie tygodniowym od dnia, w którym czynność powinna być dokonana.

 

W dalszym etapie sąd przesyła odpis skargi komornikowi, który w terminie trzech dni sporządza na piśmie uzasadnienie dokonania zaskarżonej czynności lub przyczyn jej zaniechania. Następnie przekazuje uzasadnienie wraz z aktami sprawy do sądu, do którego skargę wniesiono, chyba że skargę w całości uwzględnia – o czym zawiadamia sąd, skarżącego oraz innych zainteresowanych, których uwzględnienie skargi dotyczy.

 

W wyniku postepowania wszczętego na skutek skargi sąd może: w całości lub części uwzględnić skargę, oddalić skargę (jeśli nie znajdzie uchybień postępowania egzekucyjnego), odrzucić skargę (jeśli obarczona została brakami formalnymi).

 

Od wniesienia skargi na czynności komornika sąd pobiera opłatę stałą w kwocie 100 zł (art. 25 ust. 1 pkt 1 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

 

Robert Czaplicki

HILLS LTS S.A.

http://strefynieruchomosci.blog.pl

Posted in Biznes, Finanse, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Wiadomości | Tagged , , , , , , ,

Czemu służy przypozwanie?

Posted on 0

W prawie cywilnym funkcjonuje termin przypozwania. Służy ono zabezpieczeniu interesów osób trzecich biorących udział w procesie, którego wynik może przybrać dla nich pośrednie lub bezpośrednie konsekwencje. W tym celu należy wieść pismo procesowe, które dostarcza się jak najszybciej osobie wskazanej, a która występuje wówczas w charakterze interwenienta ubocznego.

Zatem przypozwaniem jest zawiadomienie osoby wskazanej o odbywającym się postępowaniu i wezwanie jej do stawiennictwa jako interwenient. Warto wiedzieć, iż samo wezwanie nie powoduje interwencji ubocznej, ponieważ aby wziąć udział w procesie osoba trzecia musi zgłosić taką interwencję. W takim przypadku osobę dołączającą do procesu obowiązują warunki w zakresie interwencji, wobec czego nie ma ona uprawnień do wnoszenia zarzutów wadliwości postępowania prowadzonego przez stronę, do której się przyłączyła. Wówczas strona ma obowiązek zastosowania stosownego środka odwoławczego. Dodatkowo naruszenie przepisów polegające na niedoręczeniu przez sąd osobie trzeciej pisma o przypozwaniu może stanowić podstawę do apelacji, jeśli nie zostały przedstawione kluczowe faktyczne okoliczności sprawy, a wychodzi na jaw, że osoba przypozwana dysponuje dowodami, które były dotąd niewiadome dla stron i sądu.

Każda ze stron postępowania może dokonać przypozwania. Realizuje się to w formie pisma procesowego, które wnoszone jest do biegnącej sprawy z opisem jej przedmiotu, powodu wezwania osoby wskazanej wraz z samym wezwaniem do udziału w procesie. Pismo to nie wiąże się z dodatkowymi opłatami sądowymi, ponieważ często ma to na celu wydłużenie całego postępowania wraz z jedną ze stron. Regulacje przewidują, iż przypozwania można dokonać do chwili zamknięcia rozprawy drugiej instancji.

Joanna Walerowicz

limetka.pl

Posted in Biznes, Niezbędnik przedsiębiorcy, Polska, Prawo, Wiadomości | Tagged , , , , , ,